ஆடி

for picture version of this post click here
நான் டைரி எழுதிய லட்சணமாய் தான் இருக்கிறது இந்த ப்ளாக்கில் எழுதுவதும். கொஞ்ச நாள் ஒழுங்காக எழுதுவேன். அப்புறம்...வெத்துப் பக்கங்களாக விட்டுவிட்டு அங்கங்கே நிரப்புவேன். காலியான பக்கங்களில் மானே தேனே பொன்மானே..போட்டு கவிதை எழுதி எனக்கே சகிக்காமல் கிழித்துவிடுவேன். ஒன்று மட்டும் முடிவு கட்டிவிட்டேன் இனிமேல் நான் இங்கே காணாமல் போவதைப் பற்றிப் பேசி உங்கள் கழுத்தை அறுக்கமாட்டேன்.

சமீபத்தில் பார்த்த ஒரு படத்தைப் பற்றி எழுதிவைத்திருந்தேன். அந்தப் படம் அரதப் பழசாகி சன் டி.வியில் போடுவதற்க்கு முன்னால் இங்கே அதை எழுதிவிடுகிறேன்.

காதல்...

செமயா...கலக்கியிருக்கான்யா...என்று சொல்ல வைக்கும் ரகம். இந்த படத்தின் ட்ரெய்லர் பார்த்த போதே...திரைக்கதை நல்லா இருக்கே...என்று நினைத்தேன். ஏமாற்றவில்லை.

படம் ஆரம்பித்து எழுத்து முடிவதற்குள் ...கொடுத்த காராச்சேவை முடித்து விட்டு "வேறெதாவது கொறிக்க இருக்காம்மா?" என்று மனைவியிடம் நொய் நொய்ங்காமல் காராச்சேவுக்குப் பதிலாக நகத்தைக் கடிக்கவைத்து விட்டார் இயக்குனர். பட்த்தின் மிகப் பெரிய ப்ளஸ் பாயிண்டே...திரைக்கதையும், நேட்டிவிட்டி குறையாமல் கலக்கி இருக்கும் அத்தனைக் கதா பாத்திரங்களும். வழக்கமாக படம் முடிந்து இரண்டு நாட்களுக்கு கதாநாயகிதான் மனதில் இருப்பார், அப்புறம் இன்னொரு படம் பார்ப்பேன்...அந்த கதாநாயகி இடம் பிடித்துவிடுவார், அப்படி இல்லாமல் இந்த படத்தில் திரைக்கதை நிற்கிறது. கதாநாயகன் குரங்குச் சண்டையோ, ஒத்தக் காலில் நொண்டிச் சண்டையோ போடாமல் யதார்த்தமாக அடிவாங்குகிறார். கதாநாயகி நடிப்பிற்கு ஒரு ஷொட்டு. ஸ்பென்சர் ப்ளாசா, ஸ்னோ பவுலிங் மாதிரியான இடங்களில் மட்டுமே அடிக்கடி பார்க்கமுடிகிற வெண்ணையைத் தின்று வளர்ந்த அரைகுறை ஆடை அணிந்த ஐம்பது கிலோ தாஜ்மஹாலாக இல்லாமல், நான் ஜொள்ளு விட்ட எங்க ஊர் ஸ்கூல் பொண்னுங்க மாதிரி இருக்கிறார். டைர'டக்கரின்' துணிச்சலுக்குப் பாராட்டுக்கள்.

வைன் ஷாப் அப்பா, ஒத்தக் கை சித்தப்பா...எல்லாரும் நிஜமாகவே மிரட்டுகிறார்கள். இண்டிப்ளாகீஸ் தேர்தலில் லீடிங்கில் இருந்த போது காசியும் பத்ரியும் சேர்ந்து ஓட ஓட விரட்டுவது மாதிரி கனவுகள் கண்டிருக்கிறேன். இந்த படத்திற்கப்புறம் இந்த ஒத்தக் கை சித்தப்பா தான் அடிக்கடி மிரட்டுகிறார்.

அந்தப் பாட்டியின் அலம்பல்கள் ஓவரோ என்றால் இல்லை. இதமாதிரி நிறைய பாட்டிகளை கிராமங்களில் பார்க்கலாம்.பார்த்திருக்கிறேன்.ஒருசில இடங்களில் அந்த தோழி டபுள் மீனிங்காய் இல்லாமல் நேரடியாகவே பச்சையாக பேசுகிறார். பக்கத்திலிருப்பவர் காதைப் பொத்த வேண்டியிருக்கிறது. தவிர்திருக்கலாம். ஒருவேளை இப்போ இது தான் எதார்த்தம் என்று வைத்துவிட்டாரோ என்னமோ.

படம் மிகவும் பிடித்திருந்தாலும் ஏற்கனவே ரெண்டுங் கட்டானாய் அலையும் ஸ்கூல் பசங்கள் இதை இன்னுமொரு முன்மாதிரியாக எடுத்துக் கொள்வார்களோ ? ஸ்கூட்டியை ஓட்டிக் கொண்டு போயே போய்விடுவார்களோ என்று தான் பயமாக இருக்கிறது. மெக்கானிக் பசங்களுக்கு க்ரேஸ் கூடினாலும் கூடலாம்.

நல்ல வேளை சன் டி.வி யில் டாப் டென்னில் இந்த படத்தை நக்கல் விடுவதற்கு முன் பார்த்துவிட்டேன். அந்த மூனு குண்டூஸும் சேர்ந்து கொண்டு அட்டகாசம் செய்துவிட்டன. இப்பிடியா மனதைப் பாதிக்கும் க்ளைமாக்ஸைப் பட்டென்று போட்டு உடைப்பது?

உண்மைக் கதையாமே...அந்த உத்தம புருஷனை நமஸ்காரம் பண்ணலாம்.

ஜெயேந்திரரும் நானும்...

For picture version of this post click here

எனக்குப் பத்து வயது இருக்கும். மடத்துலேர்ந்து பெரியவாலெல்லாம் பத்து நாட்களுக்கு வரா என்று ஊரே அல்லோகலப்பட்டது. விழாக் கமிட்டி அமைக்கப்பட்டது. தெருவடைத்துப் பந்தல்,தோரணம். எல்லோரும் பத்து நாட்களுக்கும் முழு ஒத்துழைப்புத் தர வேண்டுமென்று முடிவெடுக்கப்பட்டது. ஊரிலே கல்யாணம் மாரிலே சந்தனம்ங்கிற மாதிரி நண்டு சிண்டுகளுக்கும் பொறுப்புகள் தரப்பட்டது. எனக்கு ரெண்டு நாள் ஸ்கூலுக்கு லீவு போடலாம் என்ற வகையில் ஜோலி இருந்தாலும் ஜாலி. கொடி ஒட்டுவது தோரணம் கட்டுவது எல்லாம் எங்கள் தலையில் வந்து விடிந்தது. . எல்லாருக்கும் அடையாள பேட்ஜ் வழங்கப்பட்டது. அந்த பேட்ஜைக் காட்டி பக்கத்திலிருந்த ஹோட்டலில் ராத்திரி மட்டும் சாப்பிட்டுக் கொள்ளலாம். "கூட ரெண்டு இட்லி வேணா சாப்பிட்டுக்கோ...ஆனா தெம்பா கொடி ஒட்டனும் தெரிஞ்சுதோ.." என்று மேய்ச்சுக் கட்ட இரண்டு மேஸ்திரிகள் மேற்பார்வை. மூக்கு முட்ட இட்லி உள்ள போனதுக்கப்புறம்...மூச்சா போய்ட்டு வரேன்னு காணாமல் போய் கல்தா குடுப்பவரகளெல்லாம் அடுத்த நாள் காலில்விழுந்து கெஞ்சினால் தான் உள்ளே வரமுடியும். மூன்று நாட்கள் இட்லி வடையெல்லாம் ஸ்வாகா செய்து கொடியை நாட்டினோம்.

பூரண கும்ப மரியாதையோடு வரவேற்ப்பு தடபுடலாயிருந்தது. தஸ்குப் புஸ்கென்று டிராயருக்கு மேல் வேஷ்டியெல்லாம் கட்டிக்கொண்டு நானும் போயிருந்தேன். "இந்த மாமா ஏன் ஒட்டடை அடிக்கிற குச்சியை எப்போதும் கையில வைச்சிண்டு இருக்கிறார்" என்பதுதான் மனதில் எழுந்த முதல் கேள்வியாக இருந்தது. நல்ல வேளை...நாயகன் மாதிரி பாவமாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு கேட்கவில்லை. பத்து நாட்களும் சும்மா பிஸியா இருப்பது மாதிரி அங்கேயும் இங்கேயும்...அலைந்து கொண்டு பிலிம் காட்டிக்கொண்டிருந்தோம். இரண்டு நாட்கள் தான் பள்ளிக்கு லீவு போட முடிந்தது. மற்ற நாட்களெல்லாம் சாயங்கால டிபனுக்குத்தான் வரமுடிந்தது. கடைசி நாள் எல்லோரையும் வரிசையாக க்யூவில் நிற்க வைத்து அறிமுகப் படுத்தினார்கள். காலில் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்கினோம். மாம்பழமோ, பாதாம் கொட்டையோ, லட்டுவோ பிரசாதமாக கிடைத்தது. எனக்கு பாதாம் கொட்டை கிடைத்தது. மாம்பழம் கிடைக்கவில்லையே என்று வருத்தம். "பாதாம் கொட்டைதான் உடம்புக்கு ரொம்ப சக்தி...எங்க வீட்டுப் புழக்கடையில் பாதாம் மரம் இருக்கிறது..நீ வேணா மாம்பழத்துக்குப் பதிலாக இதை எடுத்துக்கோ" என்று நண்பனிடம் புருடா விட்டு நைஸாக லவட்டிவிட்டேன்.

அதுக்கப்புறம் ஜெயேந்திரரை..காஞ்சிபுரத்தில் ஒருதடவைப் பார்த்தேன்...அப்புறம் டி.வியில் தான்.

என்ன நடக்குது...

For picture version of this post click here

இன்னிக்கு தேர்தல் நிலவரம் எப்பிடி இருக்குன்னு போய் பார்த்தா...மயக்கமே வருது. டுபுக்கு லீடிங்குல இருக்கு. நண்பர்கள் குழாம், கழக கண்மணிகளும் அவர்கள் ப்ளாகிலும் ஆதரவு குடுத்து பட்டைய கிளப்பியிருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

ஆனால் சத்தியமாக எனக்கு மனது கேட்கமாட்டேன்கிறது. டுபுக்கைவிட காசி,பத்ரி, தேசிகன் போன்றோரின் பணி மகத்தானது. டுபுக்கு ஜெயித்தால் அவர்கள் சீரியஸாக எடுத்துக் கொள்ளாவிட்டாலும் அது தவறான உதாரணமாகி விடலாம். நல்லதுக்கு காலம் இல்லாமல் போனதுக்கு உதாரணமாகிவிடும். அதனால் அவர்களில் ஒருவர் ஜெயிப்பது தான் முறை.
(ஐய்யைய்யோ இப்படி டாக்டர் மாதிரி அறிக்கையெல்லாம் விட வேண்டியிருக்கிறதே...)

ஒரு வேளை ..."இதெல்லாம் ஒரு ப்ளாக் இவனெல்லாம் வந்துட்டான்னு".. மக்கள் புகழாரம் சூட்டட்டும்ன்னு பக்கத்து நாடு செய்த சதியா இருக்குமோ??

கலி

for picture version of this post click here

மீண்டும் ஒரு நீண்ட இடைவெளி ஆகிவிட்டது. இப்போதெல்லாம் முன்பு மாதிரி நேரம் செலவழிக்க முடியவில்லை. ஏதேதோ...எழுத வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொள்கிறேன்....ஆனா இந்த சோம்பல் தான்...

சமீபத்தில் Indibloggies வழியாக நிறைய பேர் இங்கு வந்திருக்கிறார்கள். என்ன விஷயம் என்று போய்ப் பார்த்தால் அங்கு சிறந்த வலைப்பதிவுகளுக்கான தேர்தல் நடத்துகிறார்கள். தமிழ் வலைப்பதிவுகள் லிஸ்ட்டில் என் பெயரையும் சேர்த்திருக்கிறார்கள். யார் சிபாரிசு செய்தார்கள் தெரியவில்லை. எனக்கே சிரிப்பாக இருந்தாலும்...என்மேல் நம்பிக்கை வைத்து சிபாரிசு செய்த அந்த புண்யாத்மாக்களுக்கு நன்றி தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

டுபுக்கைவிட எத்தனையோ சிறந்த வலைப்பதிவுகள் தமிழில் உள்ளன. அருண், பாலாஜி போன்றோரின் வலைப்பதிவுகள் இடம் பெறாதது ஆச்சர்யமாக உள்ளது. பத்ரி, காசி, தேசிகன் போன்ற ஜாம்பவான்களுடன் டுபுக்கு போட்டி போடுவது வலைப்பதிவுகளில் காமெடி டைம். சரிப்பா ...இதமாதிரி ஆட்களுக்கும் இருக்கட்டும்பா..திருஷ்டிக்கு...என்று நினைத்திருப்பார்கள் போல.

நிற்க...இவ்வளவு வாயைக் கிழித்தாலும் நான் ஓட்டுப் போட்டதென்ன்வோ..எனக்குத் தான்.
டெப்பாசிட் போயிருக்கும் என்று நமக்கு நாமே திட்டத்தில் ஓட்டுப் போடலாமென்று போய் பார்த்தால்...அட...நமக்கும் ஓட்டு விழுந்திருக்கிறதய்யா. ஓட்டுப் போட்ட...அத்தனை கழக கண்மணிகளும் வாழ்வில் எனது நன்றியோடு எல்லா வளமும் நலமும் பெறுவார்கள்.

போடுங்கம்மா வோட்டு........