நடிகன்

பீலிங்க்ஸாய்...வாழ்க்கையை திரும்பிப் பார்க்காமல் சைட்லேர்ந்து எட்டிப் பார்த்தால், சின்ன வயதில் நான் என்னவெல்லாம் செய்ய மாட்டேன் என்று நினைத்தேனோ அத்தனை கோணாங்கித் தனங்களும் செய்திருக்கிறேன். சின்ன வயது என்றால் இப்ப இல்ல...இதை விட இன்னும் சின்ன வயது...சுமார் பத்து வயது :). கூச்சமும் பயந்த சுபாவமாய் இருந்த என்னை மாற்றியது வடக்குத் தெரு தான். கூட இருந்து என்னை குட்டிச்சுவராக்கிய சக வானரங்களும் அதன் கலகலப்பான நாட்களும் எனக்கு என்றும் அது மால்குடி தான்.

நான் வடக்குத் தெருவிற்கு வருவதற்கு முன்னால் செய்யவே மாட்டேன் என்று நினைத்திருந்த விஷயங்களில் ஒன்று நாடகங்களில் வேஷம் கட்டுவது. முதல் ஜோடி நடனம்...அனுமாராய் வேஷம் போட்டது எல்லாம் ரொம்ப முன்னாடி 2004ல் எழுதியிருக்கிறேன் ([பகுதி1 பகுதி2). இதெல்லாம் எங்கள் தெரு நாடக குழுவில் நடிக்கும் போது நான் போட்ட வேஷங்கள். அப்புறம் பதினோராம் ஆண்டு படிக்கும் போது ஸ்கூலில் திரும்பவும் நாடக வாய்ப்பு கிடைத்தது. சுதந்திர தின கொண்டாட்டத்திற்க்காக மருது பாண்டியர்களின் கதையை நாடகமாய் போட்டோம். இருந்த ரெண்டு மருதில் நானும் ஒரு மருது. கதைப் படி எனக்கு செகண்ட் ஹீரோ வாய்ப்பு தான். இருந்தாலும் இந்த மாதிரி நாடகத்தில் நடிப்பவர்களுக்கெல்லாம் எங்க ஸ்கூலில் பெண்கள் மத்தியில் ரொம்ப மரியாதை உண்டு என்பதால் விரும்பி நடித்தேன்.

ஏற்கனவே அனுமாராய் வேஷம் கட்டிய எக்ஸ்பீரியன்ஸ் வேறு இருந்ததால்...ப்ராக்டீஸ் ரவுண்டு போது நல்ல நடித்து வாத்தியாரை அசத்தி விட்டால் என்னை முக்கியமான மருதுவாய் ப்ரமோட் செய்துவிடுவார் என்று ரொம்ப துடித்துக் கொண்டிருந்தேன். ரிகர்சலின் போது ஒரு வெள்ளைக்கார துரையை எதிர்த்து நாலு வரி பேச வேண்டும். மத்த நேரமெல்லாம் பெரிய மருது வசனம் பேசுவார். நான் "ஆமாம ஆமாம் பெரியய்யா"ன்னு சிங்க்சக் போடவேண்டும். என் வசனத்தின் போது எங்களை சங்கிலியால் கட்டி ரெண்டு அல்லக்கைகள் பிடித்து கொண்டிருக்கும். நான் திமிறிக் கொண்டு பேச வேண்டும். என் வசன நேரம் வந்த போது எனக்கு கூத்துப் பட்டரை கலைராணி (முக்கால் வாசி படங்களில் நெஞ்சில் அடித்துக் கொண்டு உணர்ச்சிகரமாய் அழுவாரே....முதல்வனில் கூட அர்ஜுனின் அம்மாவாய் வருவாரே) மாதிரி வேகம் வந்துவிட்டது. "யூ ஆர் ட்ரையிங் டூ அப்ரஸ் அன்ட் சப்ரஸ் அன்ட் டிப்ரஸ் தி ஃபீலிங்ஸ் ஆப் எ தமிழியன்" என்று உணர்ச்சிவசப் பட்டு வசனம் பேசியதில் அல்லக்கை பிடித்திருந்த சங்கிலியெல்லாம் பிய்த்துக் கொண்டு வந்துவிட்டது. "டேய் கலைராணி மாதிரி ஒரு ரூபாய் குடுத்தா ஒன்பது ரூபாய்க்கு நடிச்சா கூட பரவாயில்லை ஆனா நீ ஒன்பதாயிரம் ரூபாய்க்கு நடிக்கிற...? உனக்கு இந்த வேஷம் வேணுமா வேண்டாமா"ன்னு வாத்தியார் கொக்கி போட்டுவிட்டார். நம்ம நடிப்புத் திறனுக்கு இப்படி அணை கட்டிட்டாங்களேன்னு ஆதங்கம் எனக்கு ரொம்ப நாள் இருந்த போது தான் நான் என் வாழ்வில் நடக்கவே நடக்காது என்று நிணைத்திருந்த இரண்டாவது விஷயம் நிகழ்ந்தது.

மாறுவேடப் போட்டி. அந்த வருட ஸ்போர்ட்ஸ் டேக்கு மாறுவேடப் போட்டியும் வைத்திருந்தார்கள். பொதுவாய் மாறுவேடப் போட்டி என்றாலே பரமசிவன், பாரத மாதா,பிள்ளையார், பசு, ஏசு, அகத்தியர் என்று ஒரு க்ளீஷே இருந்து வந்தது. இதையெல்லாம் உடைத்து ஏதாவது ஒரு வேஷம் போட்டு சரித்திரத்தில் இடம் பிடித்துவிட வேண்டும் என்று எனக்குள் கலைத் தாகம் நாபிக்கமலத்திலிருந்து பெருக்கெடுத்தது. வழக்கம் போல தெரு நண்பர்கள் அனயாசமாக ஐடியா குடுத்தார்கள். "உனக்குத் தான் மனசுல பெரிய மைக்கேல் ஜாக்ஸன்ன்னு நினைப்பே அவர மாதிரி வேஷம் போடேன்" என்று ஒறு ஐடியா மணி திருவாய் மலர்ந்தது. போடலாம் தான்...மாமி லவட்டி குடுக்குற நாலணாவை 'சேமிப்பே நாட்டின் சுகாதாரம்'ன்னு சேர்த்து வைக்காமல் ரூட்டு விட்ட பெண்ணுக்கு டெய்லி வடை வாங்கிக் குடுத்த வகையில் கோட்டை விட்டிருந்தேன். மைக்கேல் ஜாக்ஸன் வேஷத்துக்கு பட்ஜெட் இடித்தது. சிம்பிளாய் எந்த பட்ஜெட்டுமில்லாமல் ஐடியா கேட்டதில் பசங்கள் கையை விரித்து விட்டார்கள். கண்ணுக்குட்டி கணேசன் மட்டும் "ரயில் மாதிரி வேஷம் போடு, குயில் மாதிரி வேஷம் போடு”ன்னு அள்ளி விட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

எந்த ஐடியாவும் தோன்றாமல் ஸ்போர்ட்ஸ் டே வேறு வந்துவிட்டது. பெயர் குடுத்தது குடுத்தது தான் வாபஸ்லாம் வாங்க முடியாது என்று பி.டி வாத்தியார் வேறு கறாராய் சொல்லிவிட்டார். "எந்த பிரப்பரேஷனும் இல்லாமல் லூசு மாதிரி அங்க போய் நிக்க போறோம்"னு எனக்கு பயமாய் இருந்த போது தான் கடைசி நிமிடத்தில் அந்த ஐடியா தோன்றியது. பேசாமல் லூசாகவே வேஷம் போடலாமே, செலவும் அதிகம் ஆகாது....என்ன வேண்டுமானாலும் தத்து பித்துவென்று உளறலாம் என்று வீட்டில் இருக்கும் மாமாவின் பழைய சட்டையை ஒன்றை எடுத்துப் போய் ஆஜரானேன். ரொம்ப மேக்கப் போடாமலே எல்லாரும் தத்பரூபமாய் இருக்கு என்று சொல்ல... ஒரு திரு திரு வள்ளுவருக்கு பின்னால் களத்தில் இறங்கி ஏக ரணகளம் செய்து இது தான் சாக்கு என்று அங்கே இருந்த பி.டி.வாத்தியாரையும் மொத்தமாய் கலாய்த்து, வந்திருந்த சிறப்பு விருந்தினர் இந்த மாதிரி ஒரு பைத்தியத்தை என் வாழ்நாளில் பார்த்ததே இல்லை இனிமேலும் பார்க்க முடியாது என்று ஏகத்துக்கு பாராட்டி முதல் பரிசு கப்பை கையில் குடுத்துவிட்டார்.
அடுத்த நாள் தினமலரில் ரெண்டாவது பக்கத்தில் அந்த புகைப்படம் பெயருடன் வந்திருந்தது. "உங்க பையன் பெரிய பைத்தியம்ன்னு பரிசு குடுத்திருக்காளே...தினமலர்ல போட்டோலாம் வந்திருக்காமே" என்று ஊரில் எல்லாரும் விசாரிக்க..."ஆமா இருக்காத பின்ன...எங்க குடும்பத்திலேயே இது ரத்தத்தில் ஊறி இருக்கே"ன்னு மாமாவுக்கும் ஏக பெருமை. ஸ்கூலில் அந்த கூத்து ரொம்ப பாப்புலர் ஆகி இன்னொரு அன்னையர் தின விழாவிலும் அதே வேஷத்தை ஆசிரியர்கள் உட்பட நிறைய பேர் கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க மேடையேற்றினேன் :)

பி.கு - தங்கமணிக்கு இந்த விஷயம் இது நாள் வரை தெரியாது..இப்போது தெரிந்துவிடும்...."ஏமாத்தி கல்யாணம் பண்ணிட்டாக...என்ன சப்பான்ல சாக்கிசான் கேட்டாக...ஒசாக்கால ஒபாமா கேட்டாகன்னு ஆரம்பித்துவிடுவார். தங்கமணி - ரெடி ஸ்டார்ட் மீசிக்