Guzaarish

மு.கு - இந்தப் பதிவில் படத்தின் கதை ஓரளவுக்கு வெளிப்பட்டு இருக்கிறது. ஆனால் அது படம் பார்க்கும் அனுபவத்திற்கு எந்த பங்கமும் விளைவிக்காது. கதையின் அவுட்லைன் கூட தெரிய வேண்டாம் என்று நினைப்பவர்கள் படிக்க வேண்டாம்.
************

புறக்கடையில் ஹெலிகாப்டரை நிப்பாட்டிவிட்டு, டென்னிஸ் மட்டையை தூக்கிக் கொண்டுவரும் ஹீரோ, எல்லை மீறிய பயங்கரவாததிற்கு உட்படுத்தப்பட்ட் ஸ்கர்ட் அணிந்துவரும் ஹீரோயின், பாத்ரூம் போவதற்க்கு கூட கோரஸாய் சிரித்துக் கொண்டு நெக்லெஸும் காக்ராவும் அணிந்துகொண்டு கூட்டமாய் போகும் பத்து பெண்கள்,லோகட் மாமியார்,ஹீரோவை நினைத்து ஏங்கும் இன்னொரு சூப்பர் ஃபிகர் என்று அடிக்கடி அபத்தமாய் பார்க்கும் ஹிந்தி சினிமா, வழக்கத்துக்கு மாறாக சமீபத்தில் நிறைய ஆச்சர்யங்களை கொடுத்து வருகிறது. இந்தப் படம் அந்த வகையைச் சார்ந்தது.

இணையத்தில் கதையின் முதல் வரி தெரியாமல் கண்ணில் பட்டுவிட இது "தி ப்ரெஸ்டீஜ்" படத்தின் உல்டாவோ என்று சந்தேகத்தோடு தான் தியேட்டரில் நுழைந்தேன். ஆனால் முதல் அரை மணிநேரத்திலேயே அது இல்லை என்று தெரிந்துவிடுகிறது. ஏனோ ஐஷ்வர்யா ராயை இப்போவெல்லாம் பார்த்தாலேயே அபிநய சரஸ்வதி பட்டம் தான் நினைவுக்கு வருகிறது. அத்தனை ஆர்ப்பாட்டமாய் இருக்கிறது அம்மணியின் சில அலட்டல்கள். அம்மணியோடு ராவணன் பேட்டி பார்த்தீகளா?...ஸ்ஸ்ஸ்ப்பா...தாங்கலடா சாமி அதிலிருந்து பிடிக்காமல் போனது கூட காரணமாய் இருக்கலாம்.

'ப்ளாக்' பார்த்த பிறகு சஞய் லீலா பன்சாலி மீது எனக்கு மிகுந்த மரியாதை உண்டு. இந்த படத்திற்கு பிறகு அது கூடி இருக்கிறது. இந்திய படங்களில் (மெல்லிய) உணர்வுகளை பிரதானப் படுத்தி எடுக்கப்படும் படங்கள் மிகக் குறைவு. அந்த குறைவான படங்களில் இந்தப் படமும் ஒன்று. ஈதுனேசியா/அசிஸ்டெட் சுயிசெய்ட்/மெர்சி கில்லிங் விஷயம் நம் பக்கங்களில் குறைவு. ஸ்பைனல் கார்ட்டில் அடிபட்டு கழுத்துக்கு கீழ் செயல்பாடட்ற்று இருக்கும் ஹ்ரிதிக் ரோஷன் ஈதுனேசியாவிற்க்கு போராடுகிறார். இதற்கு நடுவில் அவருடைய போராட்டங்கள், உணர்வுகள், அவருக்கும் நர்ஸாய் வரும் ஐஷ்வர்யாவிற்க்கும் மலரும் உறவு என்று ஒரே உணர்வுப் பூர்வமாய் இருக்கிறது கதை.

இந்த ஈதுனேசியா/ மெர்ஸி கில்லிங் என்பது முரண்பாடாயிருக்கக் கூடாதே என்று  களத்தை மிக அழகாக கோவாவில் வசிக்கும் ஆங்கிலோ இந்திய குடும்பம் என்ற சூழலில் பின்னியிருக்கிறார் சஞ்சய். படத்தில் வரும் வீடு ஆர்ட், காஸ்ட்யூம், கலாச்சாரம் அனைத்தும் இதே விஷயத்தை ரொம்ப சட்டிலாக மனதில் ஏறுவதால் ஈதுனேசியா முரண்பாடாக இல்லை.

படத்தின் ஹீரோ ஹ்ரித்திக் உண்மையிலேயே அசத்தியிருக்கிறார். இவரின் கதாபாத்திரம் ஒரு சிக்கலான கேரக்டர். கொஞ்சம் சொதப்பினாலும் கதையே கேலிக்கூத்தாகிவிடும் அபாயம். ஆனால் இதையெல்லம் அநயாசமாக ஊதித் தள்ளியிருக்கிறார் ஹ்ரிதிக். பரட்டை தலையும் தாடியும் மீசையுமாய் கோலம், உடம்பை அசைக்க முடியாமல் வெறும் முகத்தை மட்டும் வைத்து நடிக்க வேண்டிய கட்டாயம். முக்கால்வாசி படத்தில் கழுத்து வரை போர்வை, இவற்றுக்கு நடுவில் வெறும் முகத்தை மட்டும் வைத்துக் கொண்டும், கோபம், ஆற்றாமை, நக்கல் என்று வித்தியாசமாய் அதகளப்படுத்தியிருக்றார். இவருடைய வாய்ஸ் மாடுலேஷனும், டயலாக் டெலிவரியும் படத்தில் அசத்தலாய் இருக்கின்றன. இவருக்கு இந்த படம் ஒரு முக்கியமான மைல்கல்.

எனக்கு படத்தில் மிக மிக மிக பிடித்தது வசனங்கள். அதுவும் ஹ்ரிதிக் ஈதுனேசியா மனுவிற்காக கோர்ட் செல்லும் போது பாதிரியார் எதிர்பட்டு கடவுள் பெயரை சொல்லி நம்பிக்கை இழக்கக்கூடாது என்று அவர் மனதை மாற்றப் பார்ப்பார். அதற்கு ஹிரித்திக் தானும் கடவுளை நம்புவதாகவும் "Yes I am dying to meet him" என்று பதிலளிக்கும் டயலாக் பயங்கர நச். படம் நெடுக ஹிரிதிகின் வசனங்கள் எல்லாமே குறும்புத்தனத்துடனே அமைக்கப்பட்டிருப்பது அழகு. அதுவும் க்ளைமாக்ஸில் அவர் பேசும் வசனம் மிக மிக அழகாக எழுதப் பட்டிருக்கும். வசனகர்தாவிற்கு ஒரு மிகப் பெரிய ஷொட்டு போடலாம்.

அதற்கடுத்தபடியாக ஆர்ட் டைரக்க்ஷன் கலக்கலாயிருக்கிறது. படம் நெடுக அற்புதமான லைட்டிங்கில் காமிரா ஆர்ட்டை அப்படியே உள்வாங்கி மிக நன்றாக வந்திருக்கிறது. கொஞ்சம் சென்டிமென்டலான முடிவென்றாலும் ஒரு மிக நல்ல படம். கதையைக் கேட்டு பயந்துவிடாதீர்கள். படத்தின் ஸ்க்ரீன்ப்ளேயும் டயலாக்கும் மிக மிக சுவாரசியாமான ஒரு படம் பார்த்த திருப்தியைத் தரும். ஆனால் மனம் கணப்பதை என்னவோ தவிர்க்க முடியாது.
பார்க்க வேண்டிய படம்.
******
அடுத்த பதிவு --> 27 நவம்பர் அல்லது அதற்கு முன்