ஒரு டுபுக்கு டைரக்டராகிறார்

இந்தியாவில் இருந்த வரைக்கும் சினிமாவில் ரொம்ப அதீத ஈடுபாடு கிடையாது. சத்யமில்லோ தேவி பாரடைஸிலோ வூஃபர் அதிர ஹாலிவுட் படங்கள் பார்க்கும் போது "என்னம்மா படமெடுத்திருக்கான்யா"ன்னு கொஞ்சம் ஜிவ்வுன்னு இருக்கும். துப்பாக்கியை எடுத்து நாலு பேரை பொட்டு பொட்டுன்னு போட்டுத் தள்ளிட்டு ஹெலிகாப்டரில் உலகைக் காப்பாற்ற கிளம்பலாமான்னு உள்ளம் துடிக்கும் போது 12ஜி பிதுங்கிக் கொண்டு வந்து தாவைத் தீர்க்கும் . இத்தனைக்கும் அப்போது நான் பார்த்த படங்களெல்லாம் "இன்டிபென்டஸ் டே", "ஜூராஸிக் பார்க்", "ஸ்பீட்" போன்ற கமெர்சியல் மசாலாக்கள் தான். பிஜிஎம் இல்லாமல் நாயகனும் நாயகியும் ஒருவர் கண்ணை ஒருவர் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டு உணர்ச்சிகளைப் பரிமாரிக்கொள்ளும் தி சோ கால்ட் "ஆர்ட் மூவிஸ்" பக்கமெல்லாம் மெட்ராஸ் வெய்யிலுக்கு கூட ஒதுங்கினதே இல்லை. ஒரே ஒரு தரம் மட்டும் பிரிட்டிஷ் ஹைகமிஷன் லைப்ரரியில் மெம்பராய் இருந்த போது ஓசிக்கு ஏ.சி தியேட்டரில் படம் போடுகிறார்கள் என்று நாக்கைத் தொங்கப் போட்டுக்கொண்டு போய் எக்கச்சக்கமாய் மாட்டிக்கொண்டேன். சினிமா தியேட்டர் மாதிரி அங்கு ஈ.ஸியாய் எழுந்தெல்லம் வர முடியாது எல்லாரும் ஒரு மாதிரியாய் பார்ப்பார்கள் (என்று நான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்). பட்டினத்தார் மாதிரி நாயகன் நாயகியை மருந்துக் கூட தொட்டுக்கொள்ளாமல் வள வளாவென்று கதா காலட்சேபம் நடத்திக்கொண்டிருந்தான். இந்த இழவுக்கு இண்டர்வெல் வேறு கிடையாது. ஓசி டீக்கு என்ன பேசறான், எதைப் பத்தி பேசறான்னு தெரியாத இந்த கொசுக்கடியை எல்லாம் நம்மால் தாங்க முடியாது என்று பிரிட்டிஷ் ஹைகமிஷன் லைப்ரரி உறவை ரிசைன் பண்ணிவிட்டேன்.

ஆனாலும் பொழுது போகாத போது தப்பித் தவறி ஸ்டார் டீ.வியில் போடும் சில நல்ல படங்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். வாழ்வியலில் சில நுண்ணிய உணர்வுகளை மெயின் கதையாக எடுத்துக் கொண்டு களமிறங்கும் தெகிரியத்தைப் பார்த்து மலைத்திருக்கிறேன். நம்மாளுங்களால ஒரு ஐயிட்டம் சாங் இல்லாமல் இந்த மாதிரியெல்லாம் முடியுமா என்று நம்ப மறுத்திருக்கிறேன். ஊரிலிருக்கும் போது கமல் படங்களைத் தவிர்த்து, திரையுலகம் என்பது எனக்கு கேபிள் டீ.வி வகுத்த எல்லை தான். இங்கிலாந்து வந்ததுக்கப்புறம் காய்ஞ்ச மாடு கம்பங்கொலயப் பார்த்த மாதிரி ஊர விட்டு வந்து ஒரே சினிமாவா பார்க்க ஆரம்பித்தோம். வார இறுதியில் தொடர்ந்து பார்க்கும் 5 படங்களில் பெரும்பாலனவை அடுத்த நாளே கதை கேட்டால் "பார்த்துட்டேன்டா என்ன கதைன்னு மறந்து போச்சு.." பெப்பே தான். வெகு சில படங்களே அசை போட வைத்திருக்கின்றன. அபூர்வமாக காதல், ப்ளாக்(இந்தி) போன்ற படங்கள் தாவாக் கட்டைய தடவிக் கொண்டு டாய்லெட்டில் மோட்டுவளையத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு உறைய வைத்திருக்கின்றன. "எவ்வளவு நேரமாச்சு உள்ள போய்... இதுக்குத் தான் வாழைப் பழம் அடிக்கடி சாப்பிடுங்கோன்னு சொல்றேன்"ன்னு தங்கமணி சொல்லும் போது "இல்ல அந்தப் படத்துல இந்த சீன்ல.."ன்னு ஆரம்பிக்கும் போதெல்லாம் தங்கமணி "இந்த வெண்டக்காய சின்னச் சின்னதா நறுக்கிண்டே சொல்லுங்கோ"ன்னு சமையலை முடித்துவிடுவார்.

சில சமயம் வெண்டக்காய் போய் எப்போ வெங்காயம் நறுக்க ஆரம்பித்தேன் என்பது கூட தெரியாமல் ஊத்து ஊத்துன்னு ஊத்தியிருக்கிறேன். சினிமா வெண்டக்காயையும் தாண்டி புனிதமாய் போய், என்னம்மோ பத்து படம் எடுத்து அதில் எட்டு சில்வர் ஜூப்ளி போன மாதிரி ஒரு நண்பியிடம் ஃபோனில் நிறைய ப்ளேடு போட்டிருக்கிறேன். பாவம் அவரும் வேறு வழியில்லாமல் பொறுமையாய் கேட்டிருக்கிறார். கொஞ்ச நாளில் நான் ஃபோனை எடுத்தாலோ "இதக் கேளேன்"ன்னு ஆரம்பித்தாலோ "உனக்கு ஒரு தரம் சொன்னா போதாது? திருப்பி திருப்பி சொல்லனுமா துண்ட எடுத்துண்டு குளிக்கப் போன்னு எவ்வளவு நேரமா கத்திண்டு இருக்கேன்? போ..அம்மா வந்து தலைக்கு தேய்ச்சி விடறேன்"ன்னு மெசேஜ் சொல்லிவிட்டு தங்கமணி எஸ்ஸாகி விடுவார். அப்புறம் "நானாவது எஸ்ஸாக முடியுது அய்யோ பாவம் ஃபோன்ல அந்தப் பக்கம் அவங்கள்லாம் என்ன கஷ்டப்படறாங்களோ"ன்னு பேக்கிரவுண்ட் புலம்பல்ஸ் மட்டும் தான் கேட்கும்.

"நானும் ஒரு நாள் படமெடுக்கப் போறேன்"ன்னு ஒரு நாள் குண்டைத் தூக்கி போட்டதற்கு தங்கமணி அடுப்பில் பால் பொங்கினால் குடுக்கும் ரியாக்க்ஷன் கூட குடுக்கவில்லை. பிலிம் டெக்னாலஜி கோர்ஸ் சேரப் போகிறேன் அந்த பீஸுக்கு ஒரு யானையும் ரெண்டு தொரட்டியும் வாங்கலாம் என்று ஆழம் பார்த்ததுக்கும் சின்ன நமுட்டு சிரிப்பு மட்டுமே வந்தது. வேறு எதோ ஒரு தர்க்கத்துக்கு நான் சொன்ன "இதெல்லாம் இப்பத் தேவையா.." வாதத்துக்கு மட்டும் "அந்த பிலிம் டெக்னாலஜி கோர்ஸ் எவ்வளவு" என்று அமைதியாய் கேட்டார்.

இருந்தாலும் நான் நண்பர் வட்டத்தில் பிலிம் டெக்னாலஜி கோர்ஸ் சேராமலயே பிலிம் காட்டிக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் உஷாராக அதைப் பற்றி ரொம்ப நோண்டி நொங்கெடுக்காதவர்களிடம் மட்டும் தான் பேசுவேன். அவர்களும் "இதெல்லாம் அப்பிடியே வரதுதான்ல"ன்னு எடுத்துக் கொடுபார்கள் . இப்படியே ஃபிலிம் முத்திப் போய் "என்னம்மோ தூக்கமே வரலை..அன்னிக்கு ஒரு படத்தைப் பத்தி சொன்னீங்களே அத திரும்ப சொல்லுங்களேன்...சூப்ப்பரா சொன்னீங்க ரெண்டாவது நிமிஷமே தூக்கம் சொக்கிடிச்சு..ப்ளீஸ்"ன்னு தங்கமணி ஜோ ஜோ பண்ணுவதற்கெல்லாம் நம்ப ஃபிலிம் டெக்னாலஜியை யூஸ் பண்ண ஆரம்பித்தார்.

இப்படி சமையல் காய்கறி நறுக்குவதற்கும், ஜோ ஜோ பண்ணுவதற்கும் யூஸாகிக்கொண்டிருந்த நம்ம ஃபிலிம் டெக்னாலஜி சகாப்தத்தில் அந்த நடிக்கும் வாய்ப்பு புதிய பாதையைத் திருப்பியது.

-தொடரும்